[dantzan] Lucia Lakarra, Viena, euskal konpainiak eta bekak

[dantzan.com]

Lucia Lakarrari egindako elkarrizketa luzea argitaratu dute gaur El 
Correon eta Diario Vascon. Urte berri eguneko kontzertuan egindako 
emanaldiak izugarrizko oihartzun mediatikoa izan du. Prentsa osoa 
telebistara begira jarri da. Hori baino makina bat emanaldi 
interesgarriago eta hobeago egingo zituen zumaiko dantzariak, baina 
telebista telebista da, eta urte berri eguneko kontzertua show mediatiko 
bat.

Luciari egin dioten elkarrizketa honetatik pare bat gauza komentatu nahi 
ditut. Batetik, euskal erakunde publikoen bekei buruz galdetzen dio 
kazetariak, eta Lucia Lakarrak oso argi erantzuten du beka horiei esker 
izan ez balitz ez litzatekeela iritsi den tokira iritsiko. Hauxe da bere 
erantzuna osorik:

"- Usted comenzó con becas de la intituciones vascas. ¿Cómo valora ese 
tipo de ayudas institucionales?
- Comparando con el resto de España, en el País Vasco tenemos una gran 
ayuda con las becas de la Diputación o del Gobierno Vasco, sin las que 
yo no hubiera podido estar donde estoy hoy en día. Porque todo eso de 
irte a Madrid o al extranjero a estudiar es algo muy caro que una 
familia normal no se puede permitir. Sin las becas no creo que hubiera 
tenido una posibilidad de lanzarme y hacer algo en el mundo de la danza. 
Pienso que es una ayuda enorme que tienen los bailarines vascos."

Luciak ikuspuntu ekonomikotik planteatzen du auzia, eta dudarik gabe oso 
garrantzitsua da hori. Baina nik uste dut beka horien eragina ekonomikoa 
baino gehiago dela. 14-16 urte inguruko gaztetxo batek dantzara dedikatu 
behar duela etxean esateak izugarrizko ardura eta kezkak sortzen ditu 
gurasoengan. Hasteko gehienek (ezta gazteak ere) ez dute argi afizio 
horrekin ofizio bat egin daitekeenik. Bestetik hezkuntza sistema arrunta 
albo batera utzi eta ikasketa berezietara jotzea. Eta gainera, kasu 
gehienetan hori dena etxetik urruti. Beka horiek eskaintzen duten babes 
ekonomikoaz gain, nire ustez konfidantza eta berme bat ere eskaintzen 
dute. Hau da, gazteari beka bat emateak adierazten die gurasoei erakunde 
publikoek eta dantza adituek oso modu altuan baloratzen dituztela 
gazteak dantzarako izan ditzakeen dohainak, eta prest daudela bere 
ikasketa prozesua ekonomikoki babestera. Gurasoa konturatzen da, 
erakunde publikoak prest badaude dirua jartzeko bere seme-alabaren 
formazioan zerbait berezia izango duelako dela. Ez daki etorkizunean 
lanbide horretatik bizibidea eskuratu ahal izango duen, baina gutxienez 
konturatu da beste gazte guztiek ikasketak laguntzarik gabe ordaindu 
behar dituztenean, bere seme-alabak laguntza ekonomiko berezia duela 
ikasketa horiek burutzeko, eta horrek konfidantza handia ematen die 
gurasoei seme-alabaren nahia betetzen laguntzeko.

Oso bestelakoa da Luciari egindako elkarrizketa honetatik aipatu nahi 
dudan bigarren kontua. Kuriosoa da elkarrizketa berari DV eta El Correon 
titular desberdin nola jarri dizkioten. Correok bere ohiko lerro 
ideologikoan manipulazio polita egin du: "No hay ninguna compañia vasca 
que me motive" esanarazi diote Luciari. Testuan bertan begiratuz gero 
hauxe da galdera-erantzuna:

"-¿Le parece esperanzadora la situación de la danza en el País Vasco?
-Teniendo en cuenta que no hay una compañía que te pueda motivar, creo 
que el trabajo que se está haciendo en el País Vasco es muy bueno. Cada 
vez más bailarines vascos triunfan en el mundo."

Hortik elkarrizketaren titular hori ateratzea gehitxo izan daiteke, 
baina oraindik harrigarriagoa da kontua Diario Vascoren elkarrizketan, 
galdera berberari jarri dioten erantzunarekin konparatzen badugu.

"- ¿Le parece esperanzadora la situación de la danza en el País Vasco 
para alguien que quiera empezar en este mundo?
- No existe una compañía, que es algo que te puede motivar mucho, cuando 
aspiras a entrar en ella. Pero creo que a pesar de eso el trabajo que se 
está haciendo en el País Vasco es muy bueno y hay cada vez más 
bailarines vascos triunfando en todo el mundo."

Beraz, ez dakigu zehatz zer esan zuen Luciak. Eta elkarrizketa bakarra 
da, Ricardo Aldarondok  Donostiatik egindakoa. Beraz, hortik aurrerako 
guztiak kazetarien "sukaldatzeak" direla pentsatu beharko dugu. Ricardo 
Aldarondok normalean DVn idazten duela kontuan hartuta, jatorrizkotik 
hurbilago DVko bertsioa egon daitekeela pentsatzen dut. Hor galderak, 
nire ustez, adierazi nahi du ea dantzaren munduan hasten ari den 
batentzat Euskal Herriko dantzaren egoera erakargarria gerta daitekeen. 
Eta Luciak erantzuten du hemen dantza konpainia bat ez egoteak ez duela 
laguntzen, hori beti izaten baita motibaziorako lagungarria, bertara 
sartzeko gogoa pizten baitu. Galdera-erantzuna El Correora pasatzean 
galdera moztu egin dute, eta ondorioz hemengo dantza egoera Lucia berari 
zer iruditzen zaion galdetuko baliote moduan geratu da. Ondorioz, 
badirudi erantzunean bere buruaz ari dela, eta bertan dio ez dagoela 
dantza konpainiarik hmen, eta horrek laguntzen duela motibazioan. Beraz, 
manipulazio guzti horretatik El Correoren titularra: "No hay ninguna 
compañia vasca que me motive". Zentzurik gabekoa nire ustez, Luciak esan 
zuena izan baitzen "No existe una compañia vasca".

Hemen DVko elkarrizketa:

«Lo que más nos ilusionó fue ver la emoción de nuestras madres»
Como invitada al Concierto de Año Nuevo, el arte de Lucía Lacarra fue 
disfrutado el lunes por millones de personas en todo el mundo. Ayer, 
desde Munich, nos contaba la «experiencia inolvidable»
Diario Vasco, Ricardo Aldarondo, 2007-01-03
http://www.dantzan.com/hemeroteka/la-emocion-de-nuestras-madres

El Correokoa ez dut hemerotekara jaso, printzipioz aurrekoaren 
sukaldatzea baino ez baitzait iruditu:
http://tinyurl.com/ycdc3b